Onze hond klaarstomen voor de reis: zo trainen we de autoritten

Het papierwerk voor onze hond is grotendeels geregeld, dus nu begint het deel dat je niet met formulieren oplost: de auto. Onze route van Marrakech naar de woestijn en terug langs de kust bestaat uit een reeks lange dagen achter het stuur, met bergpassen, veel bochten en warme uren. Voor ons is dat uitzicht. Voor onze hond is het vooral heel lang stilliggen op een plek waar ze niets te kiezen heeft. Daarom bouwen we de komende weken rustig op. Dit is ons plan.

Waarom we nu beginnen

We hebben nog ruim een maand tot vertrek en dat is precies de reden om er nu mee te starten. Gewenning kost tijd, en tijd is het enige wat je niet kunt inhalen in de week voor vertrek. Wij willen dat de auto tegen oktober het saaiste meubelstuk van het huis is: niets spannends, niets nieuws, gewoon een plek waar ze gaat liggen en in slaap valt.

Stap 1: de auto zonder rit

We beginnen met ritten van nul kilometer. Achterklep open, haar reisplek klaar, en verder niets. Ze mag zelf instappen, krijgt daar iets lekkers en mag er weer uit. Geen aanlijnen op het laatste moment, geen optillen, geen haast. Het doel is simpel: instappen wordt iets wat ze zelf doet in plaats van iets wat haar overkomt.

Stap 2: kort en positief opbouwen

Daarna volgen korte ritjes die altijd goed eindigen. Vijf minuten naar het bos, tien minuten naar een veld, en dan uitstappen op een plek waar iets leuks gebeurt. Wij willen voorkomen dat de auto in haar hoofd alleen nog verbonden raakt met de dierenarts of met een saai parkeerterrein. Pas als die korte ritten echt saai zijn geworden, rekken we op naar een half uur en later naar een rit van twee uur.

Stap 3: haar plek staat vast

Op de reis krijgt ze steeds dezelfde plek, met dezelfde deken en hetzelfde bakje. Die plek zit goed verankerd, want los rondlopen in de auto is voor niemand veilig. Wat er in Marokko aan losse spullen achterin ligt, ligt vanaf nu ook hier al zo. Hoe herkenbaarder de auto ruikt en voelt, hoe minder ze straks hoeft te wennen aan iets nieuws.

Stap 4: het ritme van een reisdag oefenen

Een reisdag is meer dan rijden. Wij oefenen daarom ook de pauzes: ongeveer elke twee uur eruit, water aanbieden, kort snuffelen, weer instappen. Dat ritme willen we onderweg niet hoeven uitvinden. Wij plannen onze etappes bovendien liever in de ochtend, zodat de heetste uren van de dag niet samenvallen met de langste stukken asfalt.

Stap 5: aankomen en tot rust komen

Het laatste stuk van de training gaat over wat er ná de rit gebeurt. In een riad of een camp moet ze kunnen landen op een vreemde plek. Daarvoor gebruiken we haar eigen deken als vast ankerpunt en houden we het eerste half uur op een nieuwe plek bewust rustig. Thuis oefenen we dat door haar op logeeradressen en op terrassen gewoon op die deken te laten liggen.

Wat we goed in de gaten houden

We letten op de signalen die zeggen dat een rit te lang of te warm wordt: veel kwijlen, hijgen, onrustig heen en weer schuiven. Merken we dat een stap te groot was, dan gaan we een stap terug in plaats van door te zetten. En alles wat richting gezondheid gaat, van misselijkheid tot kalmerende middelen, laten we aan onze dierenarts. Wij trainen alleen de gewenning.

Hoe het uitpakt, lees je later

Dit is voorlopig een plan en niets meer dan dat. Of onze opbouw genoeg was voor een dag over de Tizi n Tichka, of de pauzes van elke twee uur realistisch bleken op Marokkaanse wegen en wat we onderweg alsnog anders deden, dat schrijven we in november eerlijk op. Reis je zelf met hond en zit je met dezelfde vraag: begin gewoon vandaag met die rit van nul kilometer. Dat kost je vijf minuten en het is de goedkoopste voorbereiding die er is.