Met je hond naar Marokko: wat moet je regelen?

Deze week stond in het teken van de belangrijkste reisgenoot: de hond. We zijn bij de dierenarts geweest, hebben de NVWA-site platgelezen en weten nu precies wat er moet gebeuren. Dit is de korte versie van wat we leerden, inclusief de valkuil waar volgens onze dierenarts regelmatig hondenbazen invallen.

De heenreis is het makkelijke deel

Voor Marokko zelf is het overzichtelijk. Je hond heeft nodig: een chip, een EU-dierenpaspoort, een rabiësvaccinatie die bij vertrek minstens 21 dagen oud is, en een gezondheidscertificaat dat je via de NVWA en je dierenarts regelt. Dat is papierwerk, maar geen hogere wiskunde.

De terugreis is waar het misgaat

Hier zit de valkuil. Marokko staat voor de EU op de lijst van risicolanden voor rabiës. Wil je hond na de vakantie de EU weer in, dan moet er een gunstige rabiës-titertest zijn: een bloedtest die bewijst dat de vaccinatie voldoende antistoffen heeft opgewekt.

Het venijn zit in de timing. Laat je die test pas in Marokko doen, dan geldt er een wachttijd van drie maanden voordat je hond de EU weer in mag. Drie maanden. Laat je de test in Nederland doen, minimaal 30 dagen na de rabiësvaccinatie en vóór vertrek, dan vervalt die wachttijd volledig. Onze dierenarts heeft vorige week bloed bij onze hond afgenomen; de uitslag duurt een paar weken, dus ook hiervoor geldt: begin op tijd. Eén keer een goede uitslag is bovendien levenslang geldig, zolang je de rabiësvaccinatie zonder onderbreking blijft verlengen.

Vliegen of rijden

De tweede grote keuze: hoe komt de hond er? Kleine honden mogen bij veel maatschappijen mee de cabine in, grotere honden reizen in het verwarmde ruim, en wie dat niks vindt kan naar Zuid-Spanje rijden en met de veerboot vanaf Algeciras of Tarifa oversteken, met de hond gewoon in de auto. Wij zijn de opties voor onze eigen hond nog aan het afwegen; zodra de knoop is doorgehakt lees je hier waarom het die is geworden.

De hele gids op één pagina

Alles wat we uitzoeken, van parasietenpreventie tot hondvriendelijke verblijven, houden we bij op een vaste pagina die met de reis meegroeit: Reizen met hond naar Marokko. Die is er voor de volgende hondenbaas die, net als wij een paar weken geleden, googelt en vooral tegenstrijdige verhalen vindt.

En de hoofdrolspeler zelf? Die heeft de bloedafname weggekwispeld en traint ondertussen nietsvermoedend voor de belangrijkste discipline van de reis: stil liggen op een achterbank.